Is leiding deur onderwysers ’n noodsaaklikheid vir effektiewe leer om plaas te vind?

Onderrig en leer vind gewoonlik vir kinders binne ’n skoolopset plaas. Die onderwyser is veronderstel om leiding te gee waar nodig en om leerders aan te moedig om interaktief by die leerproses betrokke te raak. Maar ongelukkig is dit in heelparty skole nie die geval nie. Daar ontstaan dikwels ’n kultuur van stilte ("culture of silence"). In plaas daarvan dat leerders en onderwysers van en by mekaar leer, gebeur dit dikwels dat leerders oorlaai word met inligting wat die onderwyser aan hulle gee en wat hulle dan moet verwerk. Die ideale tweerigting-proses van leer tussen leerders en onderwysers vind dus nie plaas nie. Dit is eerder ’n eenrigting-proses van leer wat ontstaan. 

In Hamilton se artikel, "The Standards of Critical Digital Pedagogy", skryf hy metafories dat leerders beskou word as "banke" (oftewel "empty vessles") waarin onderwysers inligting kan "deponeer". Hiérdie wyse van leer is meestal oneffektief, weens passiwiteit van die leerders se kant af. Om dié rede het leerders byvoorbeeld begin met "The Independent School Project". Hierdie projek, wat gaan om leerders wat hulself deur middel van tegnologie leer en bevorder, is begin vanweë die neiging onder leerders om onafhanklik te leer. Daar is egter voor- en nadele aan so ’n projek betrokke en vervolgens word dit bespreek. 

’n Projek soos "The Independent School Project" is gebaseer op demokratiese beginsels en dus word onderrig vir almal, ook vir die publiek, gebied. Hierbenewens lei dit tot ’n meer verligte samelewing. Leerders het die opsie om meer navorsing te doen oor en te leer van die vakgebiede wat hulle interesseer. Waar skole daartoe geneig is om leerders te beperk, kan daar deur ’n projek soos "The Independent School" onafhanklik gefunksioneer en geleer word. Die verantwoordelikheid wat op leerders se skouers rus, is egter aansienlik groter as in die geval van onderrig en leer in ’n skoolopset.

Buiten die feit dat ’n projek soos "The Independent School Project" die status quo ontwrig, is daar ander nadele aan verbonde. Soos genoem, leer leerders slegs oor dit waarin hulle belangstel. Alhoewel dit goed is omrede leerders doen waarvoor hulle ’n liefde of passie het en dit heelwat druk van hul skouers kan afhaal, is die vraag wat ontstaan: "Hoe weet ’n leerder waarvoor hy/sy ’n liefde of passie het, as hy/sy nie genoeg aan ander vakgebiede blootgestel word nie?". Aktiewe interaksie, wat veronderstel is om in klaskamers plaas te vind, ontbreek in die geval van onafhanklike leer. Leerders en die onderwyser kan dus nie by en van mekaar leer nie. Onafhanklik leer gaan ook met méér verantwoordelikheid gepaard en dit kan om die beurt weer veroorsaak dat leerders ’n toename in druk ervaar. Nog nadele wat aan die projek verbonde is, is die feit dat nie almal: toegang tot tegnologie het, tegnologiese vaardighede het, die vermoë het om tegnologie binne sy/haar konteks te gebruik of die vermoë het om te kies wat hy/sy moet gebruik nie.

Myns insiens is tegnologie ’n belangrike hulpmiddel wat in klaskamers gebruik en benut moet word - maar nie ten koste van onderwysers nie. Onderwysers is daar om vir leerders die nodige leiding te gee en nie om hulle te oorweldig met die bombardering van inligting nie. Leer moet aktief wees. Dit beteken nie noodwendig dat tegnologie ’n noodsaaklikheid in die klaskamer hoef te wees nie. Maar dit bly belangrike hulpmiddels wat onderwysers daartoe in staat stel om met leerders te kan kommunikeer.