Sosiale media breek klaskamermure af 

In die 21ste eeu waarin ons leef is sosiale media onlosmaaklik deel van ons alledaagse lewe en ervaringswêreld. Daarom word daaglikse nuusgebeure wat in die wêreld plaasvind al hoe meer in klaskamers betrek. Deur middel van sosiale media kan ’n onderwyser en leerders alternatiewelik met mekaar kommunikeer binne én buite die klaskamerruimte. Tot redelik onlangs was onder meer selfone, tablette en skootrekenaars glad nie in heelparty skole toegelaat nie. Gebondenheid binne die klaskamer sonder die gebruik van tegnologie is nie veronderstel om ’n stremming vir effektiewe leer te wees nie. Myns insiens is sosiale media ’n MOET in die klaskamer en vervolgens gee ek, aan die hand van Afrikaans as vakgebied, redes hiervoor. In hierdie blog fokus ek slegs op drie vorme van sosiale media, naamlik: Facebook, Remind en Twitter.

Hoewel Facebook in ’n klasopset nadelig kan wees, omrede dit heelwat persoonlike / private inligting oor ’n leerder kan bevat, is daar ook voordele aan verbonde. ’n Onderwyser en die leerders kan byvoorbeeld sien wanneer ’n klasmaat verjaar of wat sy / haar kontakbesonderhede in die geval van nood is. ’n Groep kan op Facebook gestig word, sodat al die leerders en die onderwyser met mekaar kan kommunikeer. Facebook-blaaie soos Litnet, Versindaba, aanlyn woordeboeke, Grapblad, Argaiëse uitdrukkings, Die Burger, Eikestad nuus, Netwerk 24 of Afriforum is maar enkele voorbeelde in verband met Afrikaans wat nuttig kan wees vir leerders. Indien die inligting wat onder ’n leerder se profiel op Facebook verskyn té persoonlik is en die onderwyser nie hierop inbraak wil maak nie, kan Remind altyd gebruik word. Laasgenoemde stel die onderwyser daartoe instaat om effektief met leerders te kommunikeer - sonder dat die leerders toegang tot mekaar se kontakbesonderhede het. Die onderwyser kan selfs belangrike dokumente in Pdf-formaat vir die leerlinge op Remind stuur. 

Twitter is ook handig as dit kom by die volg van belangrike nuusgebeure. In sy artikel lig Nicholas Provenzano twee belangrike punte van hiérdie vorm van sosiale media uit. Twitter is eerstens ’n ideale manier waarop huiswerk aangekondig en belangrike inligting weergegee kan word. Tweedens kan ’n leerder enigiets wat hy / sy waarneem of ervaar én wat verband hou met die Afrikaanse klas op Twitter deel. Dus is daar die potensiaal om met die onderwyser en klasmaats buite die klaskamer te kommunikeer. Effektiewe leer kan sodoende deur middel van interaksie op sosiale media buite die klaskamer plaasvind. 

Ek gaan van die standpunt uit dat sosiale media in die 21ste eeu noodsaaklik is in klaskamers - veral in Suid-Afrika waar diegene uit lae-inkomste groepe ook moet leer hoe om effektief op sosiale media te kommunikeer. Daar behoort dus weggedoen te word met die "digitale gaping" wat tussen verskillende klasse ontstaan. Hierdeur kan daar méér kulturele en diverse interaksie tussen leerders op sosiale media plaasvind. 

Digitale pedagogie as hulpmiddel om te onderrig

Soos wat daar uit die titel afgelei kan word, handel hierdie blog oor digitale pedagogie en die wyses waarop onderwysers dit nuttig in die klaskamer kan gebruik om effektiewe leer te bevorder. In sy artikel, "Decoding Digital Pedagogy, PT. 1: Beyond the LMS", gaan Sean Michael Morris van die standpunt uit dat digitale pedagogie en (aanlyn) onderrig nie verwar moet word nie. Daarom gee ek eerstens aandag aan die verskil tussen digitale pedagogie en onderrig.

Pedagogie is myns insiens dié oomblikke van interaksie wat plaasvind, sodat daar geleer kan word. Die ideaal is dus dat leer tot stand kom vanuit pedagogie wat dit voorafgaan. Die interaksie wat onderling tussen leerders, onderwysers of tussen leerders n onderwysers plaasvind is aktief. Aktiewe leer vind plaas wanneer leerders in ’n klasopset deelneem, kreatief is en kritiese denke ontwikkel. Hierteenoor kan passiewe leer gesien word as leerders wat soos "empty vessles" of lëe houers deur die onderwyser met kennis gevul word. Morris meen dat onderwysers moet waak teen die LMS (Learning Management System), omrede dit maklik kan neig tot passiewe leer. Om ’n klas aan te bied deur die gebruikmaking van tegnologie beteken nie noodwendig dat leer gaan plaasvind nie. Dit is maklik om as onderwyser inligting bloot op skyfies te plaas of ’n film vir leerders te wys en, soos in die geval van tradisionele onderrig, vir die klas voor te hou. Maar in so ’n klas sal effektiewe leer moeilik plaasvind, weens die gebrek aan interaksie.

Onderwysers behoort elektroniese elemente in die klaskamer te gebruik as hulpmiddels om ’n klas aan te bied; om die wêreld daar buite te betrek en binne-in die klaskamer te bring. Maar tegnologie behoort opsigself nie die rol van die onderwyser in die klaskamer in te neem nie. Jesse Stommel skryf ook in die artikel "Decoding Digital Pedagogy, PT. 2: (Un)mapping the Terrain" dat digitale pedagogie die betrekking van elektroniese elemente in die klaskamer is. Dit word betrek om die ervaring van leer en onderrig te verander en verkieslik te verryk.    

’n Digitale era wat ons nie kan vryspring nie

’n Digitale era wat ons nie kan vryspring nie

My eerste blog is ’n reaksie op Paul Fyfe se artikel getiteld "Digital Pedagogy Unplugged". In sy artikel word vrae vir die leser gevra en ek fokus spesifiek op die volgende: "Is dit moontlik om van digitale humanisme oftewel mensheid te praat sonder om te dink aan rekenaars of elektronika?" en "Kan daar digitale pedagogie wees sonder rekenaars?". Die leser se onmiddellike reaksie is waarskynlik "nee", omrede ons geneig is om iets wat digitaal is met elektronika of tegnologie te assosieer. Maar die woord "digitaal" beteken "vinger" of "toets" en alhoewel elektronika dikwels werk met die druk van jou vinger op ’n knoppie, is dit nie ’n noodwendigheid dat daar sprake van rekenaars of elektroniese media hoef te wees nie.  

Met betrekking tot onderrig en leer in die klaskamer is daar verskeie debatte oor die gebruik van rekenaars en ander elektroniese media. Myns insiens is daar verskeie voordele aan verbonde vir die gebruik hiervan en interaksie hiermee in die klas. Die onderwyser en leerders het met die druk van ’n knoppie toegang tot ’n magdom bronne. Dus is inligting ontsettend vinnig bereikbaar en kan heelwat tyd bespaar word. Dink in vergelyking hiermee aan die tydrowendheid om biblioteek toe te gaan en boeke uit te neem. Kinders leer nuwe vaardighede en tegnieke om inligting in te win en kennis op te doen. Tog is daar ook nadele wat ’n mens in ag moet neem as dit kom by die gebruik van elektronika in ’n klasopset. In ’n Suid-Afrikaanse konteks het alle leerders en onderwysers nie vrylik toegang tot tegnologie soos tablette, selfone of rekenaars nie. Leerders kan dit verleer om byvoorbeeld te "soeklees" as hulle gerieflikheidshalwe van die "find" of "search" knoppies gebruik maak. Ten spyte daarvan dat leerders interaktief kan wees op byvoorbeeld sosiale media, behoort die interaksie, sosialisering en direkte konfrontasie tussen leerders (onderling) en die onderwyser in ’n klaskamer nie afgeskeep te word nie. Want dit is werklik waar leer plaasvind - nie net in ’n bepaalde vakgebied nie, maar ook in die lewe. 

Die teenwoordigheid van tegnologie in ’n skoolopset stel ook eise aan onderwysers. ’n Uitdaging is om byvoorbeeld te sorg dat kinders tegnologie nuttig gebruik in verband met die vakinhoud eerder as om doenig te wees op sosiale media. Skyfies oftewel "Power Points" kan gerieflik wees vir klasaanbiedings, maar onderwysers behoort te waak teen kolpunte wat vervelig kan raak vir leerders, weens ’n gebrek aan interaksie.    

Ek wil van die standpunt uitgaan dat ons deel geword het van ’n digitale era wat ons nie kan vryspring nie. Tegnologie en elektronika kan en moet in die onderwys gebruik word om te help dat leer méér effektief en makliker plaasvind. Maar onderwysers behoort ook te waak daarteen om slegs hierop staat te maak, omdat dit weer kan lei tot ander probleme. ’n Enkele voorbeeld is sosialiseringsprobleme; as ’n kind nie gewoond daaraan is om een-tot-een interaktief deel te neem in ’n klasopset nie.