Leerderbetrokkenheid in die klaskamer

In die video van Foley (2014) getiteld "Theaching the Whole Child", word daar van die standpunt uitgegaan dat daar drie belangrike aspekte is wat in gedagte gehou moet word vir betekenisvolle leerderbetrokkenheid in die klaskamer. Hierdie aspekte is: pastorale sorg, effektiewe leer en hulpbronbeskikbaarheid en -gebruik.

’n Skool waarin skoliere floreer, is gewoonlik een waarin daar positiewe menseverhoudings is en die onderwysers omsien na die algemene welstand van die leerders. Laasgenoemde behels verantwoordelikheid van die onderwyser om beskikbaar en toeganklik vir leerders te wees, ’n kreatiewe klaskamer te skep, effektief met leerders te kommunikeer (byvoorbeeld deur geskrewe tekste of mondelinge), empatie te hê met skoliere en in te gryp waar nodig (byvoorbeeld as ’n leerder geterg word deur ander leerders).

Die onderwyser behoort egter nie al die verantwoordelikheid op hom-/haarself te neem nie. Leerders moet bewus gemaak word van dit wat hulle in die klas doen en hoekom hulle dit doen. Die voorbeeld wat Wills in die artikel - "Applying Mindfulness to Mundane Classroom Tasks" - gebruik, is die hantering van geraas in die klaskamer. Deur middel van groepwerk en kreatiwiteit (waterbakke of papiere wat op die tafels geplaas word en die skuif van tafels sonder dat daar gemors of geraas word of selfs leerders se gebruik van hul verbeelding) maak die onderwyser die leerders daarvan bewus dat hulle daagliks raas as hulle by die klas in stap en tafels of stoele begin skuif. Deur die leerders op ’n kreatiewe wyse self te laat besef wat hulle verkeerd doen, neem die leerders verantwoordelikheid vir hul eie dade eerder as wat die onderwyser daarvoor verantwoordelikheid neem. Die benutting van beskikbare hulpbronne kan die onderwyser help om sy/haar les te versterk of te ondersteun. ’n Voorbeeld is die gebruik van multimedia in die klaskamer. In die geval van hulpbrongebruik moet die onderwyser egter waak daarteen dat die hulpbronne nie die leerders se aandag aflei van die taak waarmee hulle veronderstel is om besig te wees nie. Die hulpbronne moet eerder bydra tot effektiewe leer.

Daar is drie vlakke noodsaaklik vir effektiewe leer om plaas te vind: akademiese-, gedrags- en die sosiale vlak. Weereens rus die verantwoordelikheid op die onderwyser om te sorg dat interaktiewe leer plaasvind. Eerstens behoort die onderwyser bewus te wees van die kulturele agtergrond en voorkennis van sy/haar leerders. Tweedens moet daar kommunikasie plaasvind en positiewe verhoudings wees tussen die skool en die leerders se ouerhuise. Derdens moet die onderwyser ondersteuning bied vir leerders wat sukkel of waar nodig. Vierdens is dit myns insiens belangrik dat die onderwyser vir leerders leer hoe om hul tyd effektief te bestuur en te prioritiseer. Die onderwyser kan oor hom-/haarself reflekteer en vir leerders se terugvoer oor ’n aanbieding vra, om sodoende agter te kom hoe effektief sy/haar onderrig is. 

Effektiewe leer kan plaasvind deur middel van goeie menseverhoudings, die verantwoordelikheid van onderwysers om ’n kreatiewe, toeganklike en interaktiewe klaskamer te skep, hulpbronne effektief te benut en leerders te vertrou om sélf verantwoordelikheid vir hul dade te neem.

Is leiding deur onderwysers ’n noodsaaklikheid vir effektiewe leer om plaas te vind?

Onderrig en leer vind gewoonlik vir kinders binne ’n skoolopset plaas. Die onderwyser is veronderstel om leiding te gee waar nodig en om leerders aan te moedig om interaktief by die leerproses betrokke te raak. Maar ongelukkig is dit in heelparty skole nie die geval nie. Daar ontstaan dikwels ’n kultuur van stilte ("culture of silence"). In plaas daarvan dat leerders en onderwysers van en by mekaar leer, gebeur dit dikwels dat leerders oorlaai word met inligting wat die onderwyser aan hulle gee en wat hulle dan moet verwerk. Die ideale tweerigting-proses van leer tussen leerders en onderwysers vind dus nie plaas nie. Dit is eerder ’n eenrigting-proses van leer wat ontstaan. 

In Hamilton se artikel, "The Standards of Critical Digital Pedagogy", skryf hy metafories dat leerders beskou word as "banke" (oftewel "empty vessles") waarin onderwysers inligting kan "deponeer". Hiérdie wyse van leer is meestal oneffektief, weens passiwiteit van die leerders se kant af. Om dié rede het leerders byvoorbeeld begin met "The Independent School Project". Hierdie projek, wat gaan om leerders wat hulself deur middel van tegnologie leer en bevorder, is begin vanweë die neiging onder leerders om onafhanklik te leer. Daar is egter voor- en nadele aan so ’n projek betrokke en vervolgens word dit bespreek. 

’n Projek soos "The Independent School Project" is gebaseer op demokratiese beginsels en dus word onderrig vir almal, ook vir die publiek, gebied. Hierbenewens lei dit tot ’n meer verligte samelewing. Leerders het die opsie om meer navorsing te doen oor en te leer van die vakgebiede wat hulle interesseer. Waar skole daartoe geneig is om leerders te beperk, kan daar deur ’n projek soos "The Independent School" onafhanklik gefunksioneer en geleer word. Die verantwoordelikheid wat op leerders se skouers rus, is egter aansienlik groter as in die geval van onderrig en leer in ’n skoolopset.

Buiten die feit dat ’n projek soos "The Independent School Project" die status quo ontwrig, is daar ander nadele aan verbonde. Soos genoem, leer leerders slegs oor dit waarin hulle belangstel. Alhoewel dit goed is omrede leerders doen waarvoor hulle ’n liefde of passie het en dit heelwat druk van hul skouers kan afhaal, is die vraag wat ontstaan: "Hoe weet ’n leerder waarvoor hy/sy ’n liefde of passie het, as hy/sy nie genoeg aan ander vakgebiede blootgestel word nie?". Aktiewe interaksie, wat veronderstel is om in klaskamers plaas te vind, ontbreek in die geval van onafhanklike leer. Leerders en die onderwyser kan dus nie by en van mekaar leer nie. Onafhanklik leer gaan ook met méér verantwoordelikheid gepaard en dit kan om die beurt weer veroorsaak dat leerders ’n toename in druk ervaar. Nog nadele wat aan die projek verbonde is, is die feit dat nie almal: toegang tot tegnologie het, tegnologiese vaardighede het, die vermoë het om tegnologie binne sy/haar konteks te gebruik of die vermoë het om te kies wat hy/sy moet gebruik nie.

Myns insiens is tegnologie ’n belangrike hulpmiddel wat in klaskamers gebruik en benut moet word - maar nie ten koste van onderwysers nie. Onderwysers is daar om vir leerders die nodige leiding te gee en nie om hulle te oorweldig met die bombardering van inligting nie. Leer moet aktief wees. Dit beteken nie noodwendig dat tegnologie ’n noodsaaklikheid in die klaskamer hoef te wees nie. Maar dit bly belangrike hulpmiddels wat onderwysers daartoe in staat stel om met leerders te kan kommunikeer.