’n Digitale era wat ons nie kan vryspring nie

’n Digitale era wat ons nie kan vryspring nie

My eerste blog is ’n reaksie op Paul Fyfe se artikel getiteld "Digital Pedagogy Unplugged". In sy artikel word vrae vir die leser gevra en ek fokus spesifiek op die volgende: "Is dit moontlik om van digitale humanisme oftewel mensheid te praat sonder om te dink aan rekenaars of elektronika?" en "Kan daar digitale pedagogie wees sonder rekenaars?". Die leser se onmiddellike reaksie is waarskynlik "nee", omrede ons geneig is om iets wat digitaal is met elektronika of tegnologie te assosieer. Maar die woord "digitaal" beteken "vinger" of "toets" en alhoewel elektronika dikwels werk met die druk van jou vinger op ’n knoppie, is dit nie ’n noodwendigheid dat daar sprake van rekenaars of elektroniese media hoef te wees nie.  

Met betrekking tot onderrig en leer in die klaskamer is daar verskeie debatte oor die gebruik van rekenaars en ander elektroniese media. Myns insiens is daar verskeie voordele aan verbonde vir die gebruik hiervan en interaksie hiermee in die klas. Die onderwyser en leerders het met die druk van ’n knoppie toegang tot ’n magdom bronne. Dus is inligting ontsettend vinnig bereikbaar en kan heelwat tyd bespaar word. Dink in vergelyking hiermee aan die tydrowendheid om biblioteek toe te gaan en boeke uit te neem. Kinders leer nuwe vaardighede en tegnieke om inligting in te win en kennis op te doen. Tog is daar ook nadele wat ’n mens in ag moet neem as dit kom by die gebruik van elektronika in ’n klasopset. In ’n Suid-Afrikaanse konteks het alle leerders en onderwysers nie vrylik toegang tot tegnologie soos tablette, selfone of rekenaars nie. Leerders kan dit verleer om byvoorbeeld te "soeklees" as hulle gerieflikheidshalwe van die "find" of "search" knoppies gebruik maak. Ten spyte daarvan dat leerders interaktief kan wees op byvoorbeeld sosiale media, behoort die interaksie, sosialisering en direkte konfrontasie tussen leerders (onderling) en die onderwyser in ’n klaskamer nie afgeskeep te word nie. Want dit is werklik waar leer plaasvind - nie net in ’n bepaalde vakgebied nie, maar ook in die lewe. 

Die teenwoordigheid van tegnologie in ’n skoolopset stel ook eise aan onderwysers. ’n Uitdaging is om byvoorbeeld te sorg dat kinders tegnologie nuttig gebruik in verband met die vakinhoud eerder as om doenig te wees op sosiale media. Skyfies oftewel "Power Points" kan gerieflik wees vir klasaanbiedings, maar onderwysers behoort te waak teen kolpunte wat vervelig kan raak vir leerders, weens ’n gebrek aan interaksie.    

Ek wil van die standpunt uitgaan dat ons deel geword het van ’n digitale era wat ons nie kan vryspring nie. Tegnologie en elektronika kan en moet in die onderwys gebruik word om te help dat leer méér effektief en makliker plaasvind. Maar onderwysers behoort ook te waak daarteen om slegs hierop staat te maak, omdat dit weer kan lei tot ander probleme. ’n Enkele voorbeeld is sosialiseringsprobleme; as ’n kind nie gewoond daaraan is om een-tot-een interaktief deel te neem in ’n klasopset nie.